ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ
ΚΑΝΕΝΑ ΖΩΟ ΔΕΝ ΕΠΑΘΕ ΚΑΚΟ ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΩΝ ΓΥΡΙΣΜΑΤΩΝ
Γιατί είναι σκοτεινά εδώ;
Ραχμάν!
Ναι, μπέη μου.
Γιατί είναι σβηστές οι λάμπες, Ραχμάν;
Δεν ξέρω, μπέη μου.
Ούτε το τέλος του κόσμου δεν θα καταλάβαινες.
Μπέη μου;
- Βρες κάτι να κλείσεις το σκίσιμο. - Ναι, μπέη μου.
Κανείς μη μάθει τι έγινε εδώ.
Μην αφήσεις μονάχο τον πατέρα μου.
Ναι, μπέη μου.
Ευτυχώς. Οι κράμπες ήταν καλό μαντάτο.
Ο δρόμος για τη μητρότητα έχει πόνο, μα το τέλος του είναι ευλογία.
Μας χάρισες χαρά σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.
Είθε να μπορέσουμε να κρατήσουμε το παιδί στην αγκαλιά μας.
Αν θέλει ο Αλλάχ, μητέρα.
Αν γίνει καλά ο πατέρας μου, θα χαρεί κι εκείνος.
Φυσικά. Πολύ καιρό λαχταρούσαμε ένα εγγόνι.
Φυσικά θα χαρεί.
- Αδερφή. - Γκιοκτσέ μου.
Γκιουντόγντου.
Γιε μου, έχουμε καλά μαντάτα.
Η νύφη μας, η Σελτζάν, είναι έγκυος.
Το παιδί θα συνεχίσει τη γενιά μας. Θα γίνει μπέης, αν θέλει ο Αλλάχ.
Αν θέλει ο Αλλάχ. Ευχαριστώ, μητέρα.
- Ευλογημένος να 'σαι. - Ευχαριστώ, Γκιοκτσέ Χατούν.
Δεν έπρεπε ν' αφήσεις μονάχο τον πατέρα μου.
Δεν είναι μόνος, Χατούν. Είναι μαζί του ο Ραχμάν.
Εσύ πρόσεχε και μη σκοτίζεσαι για τ' άλλα.
Τι σκρόφα.
Με στέλνει στη σκηνή και ξοπίσω στέλνει τον άντρα της.
Ήθελε νεκρό τον Σουλεϊμάν Σαχ για να εκδικηθεί για τον πατέρα της.
Και θα μ' έκανε και δόλωμα για τον Γκιουντόγντου.
Μ' έναν σμπάρο, δυο τρυγόνια.
Δεν κατάλαβα το σχέδιο της σκρόφας.
Ο σκύλος σαν γεράσει γίνεται ρεζίλι των σκυλιών.
Τι λες, Αλπάργκου; Είμαστε γέροι πια;
Μου σπαράζουν την ψυχή οι φωνές τους. Ας τα σκοτώναμε πριν βάλουμε φωτιά.
Η αρρώστια τους δεν είναι σαν αυτές που ξέρεις, γιε μου.
Αν αγγίξεις το κρέας ή το αίμα τους, καταδικάζεται ολόκληρη η φυλή.
Παναγιά μου, δώσ' μου ένα σημάδι ελπίδας.
Αν ζει ο πατέρας μου κι αν μπορέσω να τον δω,
δώσ' μου ένα σημάδι.
Υψηλοτάτη,
είσαι εδώ;
Αμήν.
Μου είπες πως ήσουν έτοιμη να μάθεις την αλήθεια.
Έλα μαζί μου, λοιπόν.
- Εδώ είναι; - Ναι.
Δεν με είδες, υψηλοτάτη.
Είναι ο πατέρας μου από πίσω;
- Πατέρα; - Κόρη μου;
- Πατέρα! - Κορίτσι μου!
Πατέρα!
- Πατέρα! - Κορίτσι μου!
Πατέρα, νόμιζα πως είχες σκοτωθεί χρόνια πριν.
Σε σκεφτόμουν πάντα. Η ελπίδα να σε δω με κράτησε ζωντανό.
Γιατί είσαι εδώ, πατέρα;
Η μάνα σου, η αδερφή σου κι εσύ έρχεστε κάθε νύχτα στα όνειρά μου.
- Η μάνα. - Τι έπαθε η μάνα σου, κόρη μου;
Τη χάσαμε πέρυσι από την πανούκλα.
Πατέρα, γιατί σε κρατάνε εδώ;
Ο θείος μάς είπε πως πέθανες.
Ξέρει ο θείος μου πως είσαι εδώ;
Θα του μιλήσω να σε βγάλει από δω.
Κορίτσι μου!
Πατέρα;
Κορίτσι μου!
- Πατέρα. - Κόρη μου.
Μωρό μου!
Μωρό μου! Ελανόρα μου!
Μωρό μου, Ελανόρα μου!
Βόηθα με, Θεέ μου!
Βόηθα με!
Με λίγα λόγια, Ερτογρούλ Μπέη, όπως λέει ο ποιητής,
"Κάηκα κι έγινα στάχτη Οδηγός εκείνων που υποφέρουν
Ήμουνα σάχης κι έγινα υποτελής Με τη φωτιά του έρωτά σου".
Με την άδειά σου, μπέη μου.
Σειρά σου να φυλάξεις βάρδια.
Δεν είχα ύπνο.
Χαλιμέ.
Ξέρεις,
έχω χιλιάδες σκοτούρες.
Έχω δύναμη να βρω τις λύσεις
και δύναμή μου είναι η πίστη μου.
Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα.
Είναι το πιο όμορφο πρόβλημα,
αλλά μου καίει την καρδιά.
Κι εσύ μονάχα έχεις τη λύση.
Η γαζέλα με τα όμορφα μάτια με μάγεψε και με πήρε μαζί της.
Μ' έφερε εδώ και μ' έριξε στου έρωτα τη θάλασσα.
Θα τη σκότωνα, αλλά
μου έκαψε την καρδιά με τη φωτιά του έρωτα.
Θέλω να πω ότι,
- απ' όταν σε πρωτοείδα... - Σώπα, Ερτογρούλ.
Δεν θα σωπάσω.
Δεν θα σε διώξω με τα ίδια μου τα χέρια.
Μη φύγεις.
Μείνε μαζί μου.
Γίνε σουλτάνα της καρδιάς μου, μάνα των παιδιών μου
και σύντροφός μου μέχρι το τέλος.
Είσαι γενναίο και τίμιο παλικάρι με καλή καρδιά, Ερτογρούλ Μπέη.
Σου χρωστάμε όχι μια, μα χίλιες ζωές.
Αλλά η μοίρα μου χαράχτηκε καιρό πριν.
Δεν θ' αφήσω πατέρα κι αδερφό σε άγνωστο κόσμο για να βρω τον έρωτα.
Αφού δεν μπορώ να γίνω σουλτάνα στο παλάτι όπου γεννήθηκα,
δεν μπορώ να γίνω σουλτάνα της καρδιάς σου.
Αυτά τα λέει η γλώσσα σου.
Η καρδιά σου τι λέει;
Τι λέει η καρδιά σου, Χαλιμέ;
Τα ίδια λένε η γλώσσα και η καρδιά μου.
Μη φύγεις.
Χαλιμέ!
Χαλιμέ;
Χαλιμέ!
- Χαλιμέ! - Χαλιμέ!
Χαλιμέ.
Χαλιμέ, κορίτσι μου!
Κράτα τα μετόπισθεν. Ας χωριστούμε. Θα βρεθούμε στο Χαλέπι.
Να χωριστούμε.
Χαλιμέ.
- Αδερφή; - Έλα, μικρέ.
- Αδερφή! - Έλα!
- Αδερφή. - Έλα, φεύγουμε.
Έλα, γρήγορα!
Φεύγουν, αφέντη μου.
Ο Ερτογρούλ είναι παγιδευμένος τώρα.
Ας πιάσουμε τον μικρό Σεχζάντ για να χαρεί ο Ουστάντ.
Φέρε τα άλογα.
Προχώρα εσύ, Σεχζάντ. Θα σε προλάβω.
Φύγε!
Μπέη μου, τράβα να τους προφτάσεις. Φυλάμε τα νώτα σου.
Γρήγορα, στ' άλογα!
Η σκρόφα η Σελτζάν θα μετανιώσει την ώρα που γεννήθηκε.
Θα πληρώσει ακριβά το κόλπο που μου έκανε.
Θα την έχω από κοντά σαν τον χάρο.
Δεν έχουν τελειωμό τα κόλπα της Σελτζάν.
Έρχεται στη φυλή σαν τη φωτιά.
Και καίει ό,τι θέλει.
Να μη με λένε Κούρντογλου,
αν δεν ξέρω να την κάνω στάχτη τούτη τη φωτιά.
Θα πάρεις μια ζωή από τη διπρόσωπη σκρόφα.
Πριν προλάβει να κρατήσει το μωρό στην αγκαλιά της,
πριν καυχηθεί πως χάρισε εγγόνι στη φαμίλια του μπέη,
το μωρό θα πεθάνει.
Κάνε στην άκρη.
Αρνάκι μου καλό,
σήκω, σου 'φερα νεράκι.
Εσύ ήσουν
που σκότωσες τον πατέρα μου, τον Μπαϊμπορά;
Έλα, κορίτσι μου.
Στρωτά να σου έρθουν.
Κι εσένα το ίδιο, Αδερφή.
Αν θέλει ο Αλλάχ είμαστε έτοιμοι, Γκιουντόγντου Μπέη.
Τι τρέχει, μπέη μου; Τι συννεφιάζει την καρδιά σου;
Έχει παντού κινδύνους, Άγριε Ντεμίρ.
Θα σου δώσω έμπιστους Αλπ για το ταξίδι.
Είσαι γιος μπέη, είσαι μπέης.
Δεν χρειάζεται να μου λες τα πάντα.
Αλλά αν υπάρχει κάτι που πρέπει να μάθω,
θα μου το πεις, έτσι, μπέη μου;
Λέω πάντα, φύλαγε τα ρούχα σου.
Ούτε τα σύννεφα πάνω απ' τον άνεμο να μην εμπιστευόμαστε.
Τέλος πάντων, ετοιμάσου κι εσύ.
Μη μιλάς έτσι, μπέη μου. Τι να ετοιμάσει κάποιος σαν του λόγου μου;
Ένα αντίο να πω μόνο σε κάποιον, όσο έχω ακόμα χρόνο.
Θα το κάνω εκείνη την ώρα.
Γιίτ!
Εσύ σκότωσες τον πατέρα μου, τον Μπαϊμπορά;
Τον Μπαϊμπορά τον είχα σαν αδερφό.
Τον πατέρα σου τον σκότωσαν αυτοί που βλέπουν να απειλούμε την εξουσία τους.
Τι θες να πεις;
Έπρεπε να το καταλάβεις. Φονιάς του πατέρα σου είναι ο Σουλεϊμάν Σαχ.
Μπορούν αυτοί που λέμε μπέη και σάχη να μας σκοτώσουν, πατέρα;
Αν είμαι γιος σου, θα μου το πληρώσουν.
Αμήν.
Φεύγω, αγαπημένη μου γυναίκα. Μεταναστεύουμε ξανά.
Το καραβάνι είναι έτοιμο.
Μόνο που αυτή τη φορά, εσύ δεν θα είσαι μέσα.
Δεν θα δεις τη νέα μας πατρίδα.
Όταν στήσουμε τον καταυλισμό, πρώτα απ' όλα θα παντρέψω την Άικιζ.
Τη μέρα εκείνη,
θα κλάψω σιωπηλά σε μια γωνιά.
Δεν θα είσαι πλάι μου να μου σκουπίσεις τα δάκρυα.
Σαν έρθει η ώρα, η Άικιζ θα μου χαρίσει έναν εγγονό.
Δεν θα μπορέσεις να κρατήσεις τα χεράκια και τα ποδαράκια του.
Η καρδιά μου, που την έχει φθείρει και ρημάξει ο πόλεμος,
θα ρημάξει ακόμα παραπάνω δίχως εσένα.
Αλλά κανείς πια δεν θα πει, "Σήκω πάνω, Άγριε Ντεμίρ,
ποιος άλλος θα φτιάξει όπλα για τους Αλπ αυτής της φυλής;"
Δεν είναι εδώ ένας πρόσκαιρος χερσότοπος για όλους, αγαπημένη μου;
Σαν έρθει η ώρα, θα μπω στο καραβάνι που πάει στην αληθινή πατρίδα.
Τότε θ' ανταμώσουμε.
Μου φτάνει που το ξέρω, αγαπημένη μου.
Εσένα που είδα σαν πρωτάνοιξα τα μάτια, σου χάρισα την καρδιά μου και σ' αγάπησα.
Ως τότε, όσο είσαι κάτω από το παγωμένο χώμα,
θα νιώθω παγωνιά, κι ας είμαι και μπροστά στη φωτιά του σιδερά.
Ήθελα να το ξέρεις. Ο Αλλάχ να σ' ευλογεί.
Τα θερμά μου συλλυπητήρια, γιε μου.
Έτσι είναι ο κόσμος. Ένα χάνι με δυο πόρτες.
Ευχαριστώ, αφέντη Ντεμίρ. Ο κόσμος είναι ο πανδοχέας, εμείς οι ταξιδιώτες.
Όταν τελειώνουν οι ανάσες που έχουμε γραμμένες, μπαίνουμε κάτω από τη γη.
Έχεις δίκιο, Μποζόκ. Είθε ο Αλλάχ να σου δίνει υπομονή.
Θα τα πούμε στον καταυλισμό. Ειρήνη υμίν.
Ειρήνη υμίν, αφέντη Ντεμίρ. Να 'χεις καλό ταξίδι.
- Γιίτ! - Ακίνητος!
Πέτα το τσεκούρι. Θα του κόψω το λαρύγγι!
Δέστε τον.
Αλτ!
Πρέπει να πάμε πιο γρήγορα, Σεχζάντ.
Χάνει πιο πολύ αίμα όταν τρέχει το άλογο, Ερτογρούλ.
Θα ξεκουραστούμε εδώ.
Τον Ερτογρούλ και τους άλλους τους έπιασες,
έτσι;
Αφέντη μου, ο Ερτογρούλ...
Τους άφησες να ξεφύγουν;
Λυπήσου μας, αφέντη μου.
Γκιοκτσέ, βάλε αυτές τις αλοιφές κάπου να τις βρίσκουμε εύκολα.
- Μη χάνουμε χρόνο στο ταξίδι. - Εντάξει, μητέρα.
Σελτζάν, μη σηκώνεις βάρη. Έχεις ήδη πόνους.
Ξέρεις τι λέω εγώ;
Δεν είναι φρόνιμο να μείνεις πίσω με το καραβάνι αφού είσαι έγκυος.
Έλα μαζί μας στο ταξίδι.
Ευχαριστώ, μητέρα. Δεν ξέρω τι θα έλεγε ο Γκιουντόγντου.
Δεν νομίζω ότι θα είχε αντίρρηση.
Αλλά έχεις δίκιο, μπέης σου είναι, πρέπει να τον ρωτήσεις.
Εσύ πάρε την οπλοθήκη.
Γκιουντόγντου...
Η μητέρα Χαϊμέ λέει,
"Δεν θέλω ν' ανησυχώ, έλα κι εσύ μαζί μας".
Φοβάται μετά τα χτεσινοβραδινά.
Γιατί, τι έγινε χτες βράδυ και ανησυχεί;
Οι κράμπες μου. Φοβάται ότι θα κουραστώ στο καραβάνι
και κάτι μπορεί να πάθει το παιδί.
Μείνε εδώ. Μετά τα χτεσινοβραδινά, κι εγώ θ' ανησυχούσα.
Θέλω να σ' έχω στα μάτια μου διαρκώς.
Ανησυχείς για τον γιο μου, λοιπόν. Θέλεις να είσαι πλάι του.
Όπως ορίζεις, Γκιουντόγντου.
Υποτιτλισμός: Σοφία Σκουλικάρη